„Długotrwałe leżenie w łóżku może przynieść pacjentowi więcej szkody niż pożytku” — oświadczono w londyńskim dzienniku The Times. Około 50 lat temu lekarz sir Richard Asher zakwestionował tę tradycyjną metodę zalecaną chorym i zwrócił uwagę na to, że leżenie naraża pacjenta na zakrzepicę, zanik mięśni, odwapnienie kości, kamienie nerkowe, obstrukcję i depresję. Późniejsze badania potwierdziły słuszność tych ostrzeżeń, a sekcje zwłok dowodzą, że prawdopodobieństwo wystąpienia zakrzepicy i w rezultacie śmiertelnego zatoru płucnego ma ścisły związek z tym, jak długo przed śmiercią pacjent leżał w łóżku. Niemniej w wypadku ostrego bólu pleców spowodowanego rwą kulszową oraz komplikacji występujących u kobiet w zaawansowanej ciąży lekarze stanowczo zalecają leżenie. Do leżenia mogą zmuszać również inne poważne choroby. Lecz gdy tylko kryzys minie, należy zdaniem lekarzy wstawać z łóżka i zażywać ruchu, co przyśpiesza rekonwalescencję.

Obecnie niektórzy uczeni dowodzą, że ludzie po pięćdziesiątce nie muszą się martwić, gdy przybywa im na wadze — podaje londyński The Times. Na przykład David Dickinson, wydawca pisma Stowarzyszenia Konsumentów, twierdzi: „Niesłuszny jest pogląd, że każda osoba za gruba w stosunku do swego wzrostu powinna się odchudzać. Może to zaszkodzić jej zdrowiu bez względu na wpływ, jaki wywrze na stosunek wzrostu do wagi. Większość ludzi powyżej 50 roku życia nie musi szczupleć”. Profesor Tom Sanders, specjalista w zakresie odżywiania się, wyjaśnia: „Często przejaskrawia się niebezpieczeństwa związane z otyłością. Rzeczywiście zwiększa ona ryzyko zapadnięcia na cukrzycę i artretyzm, ale lekka nadwaga nie stanowi prawie żadnego zagrożenia dla zdrowia. Dla kobiet może być nawet korzystna”. A dr Martin Wiseman z Ministerstwa Zdrowia doradza: „W każdym wieku jest ważne, by nie być ani zbyt grubym, ani zbyt szczupłym. Najlepszym sposobem na osiągnięcie tego celu jest rozwaga w jedzeniu i aktywny tryb życia. A w miarę starzenia się jest nawet lepiej stawać się pulchniejszym, niż być chudym”.